عنوان	جذب بیولوژیکی نیکل (II) از محلولهای آبی با استفاده از جلبک قهوه ای پادینا
نوع پژوهش	پایان نامه
کلیدواژه‌ها	جلبک پادینا، مدل ایزوترم، مدل سنتیکی، جذب سطحی، بیوجاذب، یون نیکل (II)
چکیده	یکی ازمهمترین و خطرناکترین آلوده کننده های زیست محیطی، آلودگیهای ناشی از یونهای فلزات سنگین موجود در پسابهای واحدهای صنعتی می باشد. روشهای معمولی جهت حذف این فلز از چنین پسابهایی، علاوه برهزینه بالا که سبب خودداری صاحبان صنایع از کاربرد چنین روشهایی می شود مشکل تولید لجن حاصله از رسوبات شیمیایی را نیز به دنبال دارند که سبب تولید مواد زاید می شود که سازگار با محیط زیست نیستند و این امر باعث شده است که روش حذف بیولوژیکی به عنوان گزینه ای که هم اقتصادی بوده و هم سازگار با محیط زیست است مورد توجه قرار گیرد. با توجه به اهمیت روش بیولوژیکی در تصفیه پسابهای صنعتی و نقش بسیار مؤثر جلبکها به عنوان جاذبهای زیستی، هدف از انجام این پژوهش نیز استفاده از قابلیت جلبک پادینا در حذف یون نیکل (II)، از محلولهای آبی می باشد. به منظور نیل به این هدف، جلبک قهوه ای پادینا که گیاهی بومی و مربوط به سواحل بوشهر می باشد انتخاب و برای حذف یون فلزی نیکل از محلول آبی مورد استفاده قرار گرفت. در ادامه روند کار محلول یون نیکل (II) در شرایط مختلفی از زمان، غلظت اولیه، دما، میزان بیوجاذب و pH در تماس با جاذب پادینا قرار گرفت. بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش، بیشترین میزان ظرفیت جذب، در pH=7 و غلظت برابر 5/2 گرم بر لیتر بیوجاذب مشاهده گردید. همچنین پس از زمان 180 دقیقه افزایش قابل ملاحظه ای در میزان جذب مشاهده نگردید و بنابراین این زمان به عنوان زمان تعادل تعیین گردید. بررسی پارامترهای ترمودینامیکی نشان داد که جذب یون نیکل (II) بر روی بیوجاذب پادینا، با مکانیسم تبادل یون انجام و با افزایش دما میزان جذب نیز افزایش می یابد. در ادامه، داده های حاصل از پژوهش با مدل های ایزوترم لانگمویر، فروندلیچ، تمکین و رادوشکوویچف و دو مدل سینیتیکی شبه درجه اول و دوم بررسی شدند. پدیده جذب یون نیکل با استفاده از بیوجاذب پادینا با مدل لانگمویر همخوانی بیشتری داشته و از سنتیک شبه درجه دوم پیروی می کند. همچنین فرآیند جذب، فرآیندی خودبخود و گرماگیر می باشد.
پژوهشگران	حسین زارع ولوکلائی (استاد راهنما)، مجتبی کیانی منش (دانشجو)