عنوان	بررسی اثر نسبت اجزای فاز مایع بر زمان گیرش و استحکام سیمان استخوانی پلی متیل متاکریلات
نوع پژوهش	مقاله‌ی منتشر شده در نشریه
کلیدواژه‌ها	سیمان استخوانی پلی متیل متااکریلات، فاز مایع، خواص مکانیکی، گرمای واکنش، سمیت سلولی
چکیده	د ر این تحقیق، تأثیر نسبت اجزا ی مختلف فاز مایع بر خواص سیمان استخوانی پلی متیل متاکریلات بررسی شد. میکروسفرهای پلی متیل متاکریلات به روش امولسیونی سنتز شدند. مشاهدات میکروسکوپ الکترونی روبشی نشان داد که میکروسفرهایی با اندازه ی 20 میکرومتر به دست آمده است. سیمان استخوان بهینه شده از نظر استحکام مکانیکی و زمان گیرش، با تغییر نسبت مولی متیل متاکریلات ) به عنوان مونومر (، بنزوئیل پراکسید ) به عنوان آغازگر( و متیل تولوئیدین )به عنوان فعال کننده( به دست آمد. حضور بنزوئیل پراکسید، متیل تولوئیدین و هیدروکینون )به عنوان عامل بازدارندهی واکنش ( با طیف سنجی تبدیل فوریه تأیید شد. زمان گیرش از 10 دقیقه تا 24 ساعت و مقاومت فشاری و مدول الاستیک به ترتیب از 7 تا 60 مگاپاسکال و 15 / 0 تا 88 / 0 گیگاپاسکال بود. نتایج آنالیز دماسنجی نشان داد که گرمای واکنش سیمانها با افزایش نسبت مولی بنزوئیل پراکسید به متیل تولوئیدین افزایش می یابد. آنالیز فازی سیمان استخوانی بهینه شده وجود هر دو فاز آمورف و بلوری مربوط به متیل متاکریلات را تأیید کرد. مطالعات سلولی نشان داد که سیمان غیرسمی است و سلولهای فیبروبلاست چسبندگی مناسبی روی سطح نشان دادند. با توجه به نتایج، این سیمان میتواند برای درمان آسیبهای ستون فقرات مانند ورتبروپلاستی و کایفوپلاستی مناسب باشد .
پژوهشگران	شکوفه برهان (نفر سوم)، سعید حصارکی (نفر دوم)، نادر نظافتی (نفر اول)