عنوان	تحلیلی بر فناوری ارتقای استحکام خستگی فولاد فنر
نوع پژوهش	داوری و نظارت بر فعالیت‌های پژوهشی
کلیدواژه‌ها	خستگی، خواص فیزیکی، خواص مکانیکی، عملیات حرارتی
چکیده	این پژوهش در رابطه ‌با جایگاه و چگونگی بهبود استحکام خستگی فولاد فنر است. در این ‌خصوص، روش‌های اساسی و نوین که شامل کاهش اندازه آخال‌ها، ریزدانگی، کاهش عمق دکربوره، افزایش کیفیت سطحی و ریزساختار مطلوب مهندسی ناشی از عملیات حرارتی است، مورد بررسی و مقایسه قرار می‌گیرد. در رابطه ‌با استحکام خستگی فولاد فنر، در صنعت به‌طور ویژه از ریزساختار مارتنزیت تمپر شده یا بینیت پایینی استفاده می‌شود. نتایج آزمایشی نشان می‌دهد که چند فازی شدن فولاد فنر از ریزساختارهای مارتنزیت تمپر شده، بینیت ریز و آستنیت باقی‌مانده در روش‌های عملیات حرارتی Q&P و Q&B یا ترکیبی از این دو روش، بهترین ریزساختار میکروآلیاژی برای فولاد فنر را به ارمغان خواهد آورد. روش‌های ارزیابی موردتوجه عبارت است از: ریزساختارهای مختلف ناشی از عملیات حرارتی و کاهش سایز آخال‌های غیرفلزی در فولاد که منجر به بیش‌ترین حد استحکام خستگی را خواهد بود. نتایج پژوهشی حکایت از آن است که در صورت تمیز بودن فولاد، ریزساختار نقش غالب در افزایش عمر خستگی خواهد داشت.
پژوهشگران	شکوفه برهان (داور)